Luís González Tosar publicou A caneiro cheo en 1986 (Premio Esquío e Premio Losada Diéguez). Nestas catro décadas, o seu labor poético foise incrementando cos títulos: Seis cánticos labrados co recordo de seis cidades mouras (1987), Remol das travesías (1989, Premio da Crítica Española), Coa forza da palabra (1993), Madeira do meu canto (1997), Invocación dun tempo (2001), Estúrdiga materia (2008, Premio da Crítica Galega), Por fin Santiago! (2012) e Penélope en Budapest e outros poemas (2018). De por parte, este Da cor da soidade. Poesía reunida recolle Campás de recalada (1992) e Voces na barronca (2026).