Pusilánime constrúese como un diálogo entre dúas voces: a dunha muller do barrio, que relata desde a disociación unha vida marcada pola violencia, o silencio e un trauma sexual non recoñecido; e a dun escritor que, ao reencontrarse cunha vella máquina de escribir, revisita o seu pasado e a súa culpa por calar no canto de actuar.

A través destas dúas voces, esta novela reflexiona sobre a memoria, a culpa colectiva, o silencio fronte ao abuso e a responsabilidade ética de contar.

Unha indagación literaria sobre se escribir pode reparar o dano… ou só ser outra forma de fuxir.